වෙසක් සඳ

               

අව පසළොස්වක අටවක කලු බිඳ පුරසඳ පායා වෙසක්	දිනේ
බෝ පත් අතරින් එළිය පෙරෙන තැන පැදුරක හිඳ වැලි මළුව	කොනේ
පින්බර මුහුනැති අත්තම්මෙක් අද නවගුණ වැල ගණිනවා	පෙනේ
පුර අව දෙපසම සඳට උරුම බව දැන් දැන් මට වැටහේය	අනේ
පුන්සඳ තරු දස දහසක් මැඩගෙන එළිය කරන රඟ පොළෝ	තලේ
මන්දාරම් වැහි වළාකුලක් විත් සැණෙකින් බිඳිනා අරුම	බලේ
කම් පල විස්වාසය ගිලිහෙන ලොව අතලොස්සක් දෙන තරුණ	කැළේ
රන් තුණු ජවය ද මරු ට යටත් බව තේරුම් ගෙන දහමටම	ඇලේ
අමාවකට නුබුරන නරි කැළ ඇයි පසළොස්වක දා	බුරලන්නේ
සක්දෙවි සලකුණු කල හා රූපය නැතිවද සතුනේ	දිරවන්නේ
"සස දා" සැක සමහර වියතුන් වෙති බොදු බව පමණයි	උප්පැන්නේ
සඳ මත මන්දිර තනනා සැලසුම් ඇති විදැදුරු සරණය	ගන්නේ
සඳේ එළිය යට තොරණ ලෙළෙන විට සුරපුරයක සලකුණු	ඇත්තේ
සඳට ඉහළ දෙව්පුරයක ඉපදෙන එවන් පිනක අරමුණ	මත්තේ
පිළිවෙත ආමිසයෙන් පැරදුණු දා දහම දරයි අනියත	සත්තේ
තෙමගුළ සමරන්නට සඳ ආවත් හෙට බොදු සව්වෙක් මෙහි	නැත්තේ